كنفرانس‌هاى مشتركى با حضور اساتيد و پزشكان ايرانى و استادان روسى و خارجى ديگر به رياست جناب آقاى دكتر امير اعلم در محل بيمارستان شوروى تشكيل مىشد . اينجانب دو سخنرانى ايراد نمودم كه مورد توجه استادان و پزشكان روسى و خارجى ديگر واقع گرديد . سخنرانى شماره يك - 7 دى 1326 برابر 26 دسامبر 1947 موارد بهره‌گيرى از داروهاى گياهى در طبائع گوناگون در آغاز طبابتم در بيمارستان احمديه متوجه شدم باوجود نهايت دقت و توجهى كه نسبت به بيماران عفونى به عمل مىآمد باز نتايج بدانگونه كه بايد موافق با انتظار نمىگشت . ولى همين‌كه به زودى داروهاى گياهى با درمان همراه گرديدند تلفات بسيار كاهش يافته و به همين نسبت نيز عوارضى رخ نمىداد . همچنين در برخى از بيماريهاى عاصى العلاج مانند سيفليس كه گاه داروهاى جديد با همه كوشش در برابرش كاملا عاجز مىماندند بروش پيشينيان درمان مىگشتند . اين موارد و برخى موارد ديگر مرا بر آن داشتند تا تحقيقات و آزمايش‌هائى در اين رشته از درمان‌ها بنمايم . در همان اوان شادروان دكتر غلامحسين اعلم دچار ديفتيرى صعب‌العلاجى شدند كه همهء پزشكان مشهور تهران ( ايرانى ، اروپايى و امريكايى ) معالج او بودند . سرانجام تنها راه درمان را " تراكئوتومى " دانستند . در حينى كه مشغول آماده ساختن اتاق عمل و وسايل جراحى بودند ناگهان زن بيسوادى از خدمتگزاران خانواده بيمار خود را به اتاق و بر بالين او رسانده و با استفاده از فرصت ، بفوريت گردى به گلوى بيمار ريخت . هنوز اتاق و لوازم عمل آماده نشده بود كه ملاحظه گرديد گلوى آن مرحوم باز و بهبود يافت . همهء پزشكان مات و مبهوت گشتند . اين واقعه نيز بنوبه خود بيشتر سبب تشويق من شد و فهميدم كه " اين ويرانه را گنج